სამი ლოცვა, რომელიც მარიამობას ყველამ უნდა წაიკითხოს

დღეს მარიამობაა. მართლმადიდებელი სამყარო ღვთისმშობლის შობას აღნიშნავს. დღე-სას-წა-ულ-თან და-კავ-ში-რე-ბით, ტაძ-რებ-ში წირ-ვა აღევ-ლი-ნე-ბა. ქრის-ტი-ა-ნულ სამ-ყა-რო-ში ყოვ-ლად-წ-მი-და სა-მე-ბის შემ-დეგ ღვთის-მშო-ბე-ლი მა-რი-ა-მი იდი-დე-ბა. უდი-დეს ათორ-მეტ დღე-სას-წა-ულ-თა-გან სამი - ღვთის-მშობ-ლის შობა, მი-ძი-ნე-ბა და ყოვ-ლად-წ-მი-და მა-რი-ა-მის ტაძ-რად მიყ-ვა-ნე-ბა უშუ-ა-ლოდ ღვთის-მშობ-ლი-სად-მია მი-ძღვნი-ლი. მა-რი-ა-მო-ბის დღე-სას-წა-ულს წინ ორ-კვი-რი-ა-ნი მარ-ხვა უძღო-და, რო-მე-ლიც 14 აგ-ვის-ტოს და-ი-წყო და ხვალ დას-რულ-დე-ბა. ეკ-ლე-სი-ის ის-ტო-რი-ა-ში ამ მარ-ხვის და-წყე-ბის ზუს-ტი თა-რი-ღი უც-ნო-ბია. უც-ნო-ბია, ასე-ვე, რო-დის და-წეს-და ღვთის-მშობ-ლის მი-ძი-ნე-ბის დღე-სას-წა-უ-ლი. სა-ეკ-ლე-სიო სწავ-ლე-ბით, ღვთის-მშო-ბელს მისი მი-ძი-ნე-ბის დღე უფალ-მა მთა-ვა-რან-გე-ლოზ გაბ-რი-ე-ლის მიერ ახა-რა, რო-მე-ლიც მას ზე-თის-ხი-ლის მთა-ზე ლოც-ვი-სას გა-მო-ე-ცხა-და. მთა-ვა-რან-გე-ლოზ-მა დე-დაღვთი-სას ამ-ცნო, რომ სამი დღის შემ-დეგ მი-ი-ძი-ნებ-და. ამის და-სა-მოწ-მებ-ლად კი სა-მო-თხე-ში დარ-გუ-ლი ფი-ნი-კის ხის ტოტი გა-დას-ცა, რო-მე-ლიც ღვთა-ებ-რი-ვი მად-ლით ბრწყი-ნავ-და. იგი მის საფ-ლავ-თან უნდა მი-ე-ტა-ნათ. ღვთის-მშობ-ლის სურ-ვი-ლი-სა-მებრ, უფალ-მა სა-ქა-და-გებ-ლად წა-სუ-ლი წმინ-და მო-ცი-ქუ-ლე-ბი მი-ძი-ნე-ბის დღეს ღვთის-მშო-ბელ-თან გა-მო-სამ-შვი-დო-ბებ-ლად შეკ-რი-ბა. უფალ-მა ასე-ვე ის-მი-ნა ღვთის-მშობ-ლის თხოვ-ნა, რომ არ ეხი-ლა ჯო-ჯო-ხე-თის სა-ში-ნე-ლე-ბე-ბი და ღვთის-მშობ-ლის სული ცათა სა-უ-სუ-ფე-ველ-ში თა-ვად უფ-ლის ხე-ლით ავი-და. ყოვ-ლად-წ-მინ-და ღვთის-მშო-ბე-ლი მო-ცი-ქუ-ლებ-მა გეთ-სი-მა-ნი-ის ქვა-ბულ-ში დაკ-რძა-ლეს. ამ პრო-ცესს თომა მო-ცი-ქუ-ლი არ ეს-წრე-ბო-და. მე-სა-მე დღეს მო-ცი-ქუ-ლებ-მა მის-თვის ქვა-ბუ-ლის ლოდი გა-და-ა-გო-რეს და აღ-მო-ა-ჩი-ნეს, რომ ღვთის-მშო-ბე-ლი უფალ-მა მკვდრე-თით აღად-გი-ნა და ხორ-ცით ზე-ცა-ში აღა-მაღ-ლა. ამი-ტომ ეკ-ლე-სია ღვთის-მშობ-ლის აღ-სას-რულს მი-ძი-ნე-ბას უწო-დებს. ცნო-ბე-ბი ყოვ-ლად-წ-მინ-და მა-რი-ა-მის შე-სა-ხებ მარ-თლმა-დი-დე-ბელ ეკ-ლე-სი-ას მო-ცი-ქულ-თა დრო-ი-დან მო-ე-პო-ვე-ბა. ჯერ კი-დევ I სა-უ-კუ-ნე-ში წმინ-და მო-წა-მე დი-ო-ნი-სე არე-ო-პა-გე-ლი წერ-და: პავ-ლე მო-ცი-ქუ-ლის მიერ ღვთის მეც-ნი-ე-რე-ბა-ში რომ არ ვყო-ფი-ლი-ყა-ვი გან-სწავ-ლუ-ლი, ყოვ-ლად-წ-მინ-და ქალ-წულს აუ-ცი-ლებ-ლად ღმერ-თად მი-ვიჩ-ნევ-დიო. წმინ-და დი-ო-ნი-სემ მა-ცხოვ-რის ამაღ-ლე-ბი-დან და-ახ-ლო-ე-ბით მე-12 წელს მო-ი-ნა-ხუ-ლა ღვთის-მშო-ბე-ლი მა-რი-ა-მი, მის-გან კურ-თხე-ვა და რჩე-ვა-და-რი-გე-ბა მი-ი-ღო. ღვთის-მშობ-ლის მი-ძი-ნე-ბის შე-სა-ხებ აგ-რეთ-ვე II სა-უ-კუ-ნე-ში მოღ-ვა-წე სარ-დე-ლი ეპის-კო-პო-სის მე-ლი-ტო-ნის თხზუ-ლე-ბებ-შია მო-თხრო-ბი-ლი. წმინ-და ეპი-ფა-ნე კვიპ-რელ-მა IV სა-უ-კუ-ნე-ში შეკ-რი-ბა მა-სა-ლე-ბი და აღ-წე-რა ღვთის-მშო-ბელ მა-რი-ა-მის მი-ძი-ნე-ბის ამ-ბა-ვი. V სა-უ-კუ-ნე-ში იე-რუ-სა-ლი-მე-ლი პატ-რი-არ-ქი იუ-ბე-ნა-ლი კე-თილ-მსა-ხურ ბერ-ძენ დე-დო-ფალ პულ-ხე-რი-ას ასე მი-მარ-თავ-და: "მი-უ-ხე-და-ვად იმი-სა, რომ ღვთის-მშობ-ლის მი-ძი-ნე-ბა წმინ-და წე-რილ-ში არ არის მოხ-სე-ნი-ე-ბუ-ლი, ჩვენ ამ მოვ-ლე-ნე-ბის შე-სა-ხებ უძ-ვე-ლე-სი და სრუ-ლი-ად სა-ი-მე-დო წყა-რო-ე-ბი მოგ-ვე-პო-ვე-ბა". ეს წმინ-და გად-მო-ცე-მა სა-გულ-და-გუ-ლოდ არის შეკ-რე-ბი-ლი და აღ-წე-რი-ლი XIV სა-უ-კუ-ნის ის-ტო-რი-კო-სის ნი-კი-ფო-რე კა-ლის-ტეს თხზუ-ლე-ბა-ში. სამი ლოცვა, რომელიც მარიამობას ყველამ უნდა წაიკითხოს: შობასა ქალწულებაჲ დაიმარხე და მიცვალებასა სოფელი არა დაუტევე, ღმრთისმშობელო, მიხუედ ცხორებად დედა ეგე ცხორებისაჲ, და აწ მეოხებითა შენითა იჴსნი სიკუდილისაგან სულთა ჩუენთა. მეოხებათა შინა სამარადისოდ მვედრებელი, და შეწევნათა შინა უცვალებელი სასოებაჲ, ღმრთისმშობელო, სამარემან და სიკუდილმან ვერ დაგაბრკოლეს, არამედ, ვითარცა დედაჲ ეგე ცხორებისაჲ, ცხორებად მიცგვალა, რომელმან დაიმკვიდრა საშოჲ მარადის ქალწულისა. ანგელოსთა მიცვალება ყოველადწმიდისა იხილეს და უკვირდათ, ვითარ ქალწული აღვალს ქუეყანით ზეცას. ძლეულ იქმნეს ბუნებანი მეტყუელნი შენთჳს, ქალწულო უბიწოო, ქალწულებრივი შობა და სიკუდილი ცხოვრების მომცემელი და შემდგომად შობისა ქალწულად ჰგიე და მოკუდავი ცხოველ ხარ, ღმრთისმშობელო, სამართლად გადიდებთ შენ.