“მე და მაშო”- სტიქიას გადარჩენილები

“მე და მაშო”- სტიქიას გადარჩენილი დავით ჯელაძე ფოტოს აქვეყნებს. ფოტო შო-ვი-დან, სტი-ქი-ის ზო-ნი-დან, სა-დაც ჩანს, თუ რო-გორ გა-მოჰ-ყავს ახალ-გაზ-რდა მა-მა-კაცს მხრებ-ზე შეს-მუ-ლი ბავ-შვი მე-წყრი-დან, მთელ-მა სა-ქარ-თვე-ლომ ნახა. ფო-ტო-ზე აღ-ბეჭ-დი-ლი ბიჭი და-ვით ჯე-ლა-ძე, რო-მე-ლიც გა-და-ცე-მა-ში "360 გრა-დუ-სი" მომ-ხდარს იხ-სე-ნებს. ის ჰყვე-ბა, რომ მე-წყრის ეპი-ცენ-ტრში აღ-მოჩ-ნდა. სა-ბედ-ნი-ე-როდ, მისი ოჯა-ხი სტი-ქი-ას გა-და-ურ-ჩა. "მზი-ა-ნი დღე გა-თენ-და და ბავ-შვე-ბის შოვ-ში წა-მოყ-ვა-ნა გა-დავ-წყვი-ტეთ, მთე-ლი ოჯა-ხი წა-ვე-დით. ფეს-ტი-ვა-ლი სა-დაც ტარ-დე-ბა, იქ ავე-დით, გა-ერ-თდნენ ბავ-შვე-ბი. შემ-დეგ გა-დავ-წყვი-ტეთ სახ-ლში წა-მოს-ვლა, გზა-დაგ-ზა ფო-ტო-ებს ვი-ღებ-დით. სა-ნამ შო-ვის კო-ტე-ჯე-ბამ-დე მიხ-ვალ, იქვე მი-ნე-რა-ლუ-რი წყა-ლია და იმ წყალ-ზე გა-დავ-წყვი-ტეთ ჩას-ვლა. მე მინ-დო-და, რომ გა-ე-სინ-ჯათ ბავ-შვებს. იქ კი-დევ ძა-ლი-ან ბევ-რი ადა-მი-ა-ნი იყო - დამ-სხვე-ნებ-ლე-ბი, ად-გი-ლობ-რი-ვე-ბი. წყა-ლი გავ-სინ-ჯეთ და უკან წა-მო-ვე-დით, ჩემი სიძე წინ იყო, ზედა გზა-ზე ავი-და, მე-ძახ-და ზე-მო-დან, სწრა-ფად, სწრა-ფად ამო-დიო, მე ვერ გა-ვი-გე, რის გამო მე-ძახ-და, მაგ-რამ არ გა-ჩერ-და, ამო-დი, ამო-დი სწრა-ფა-დო, მე-ძა-ხის. შე-ვა-ტყვე სა-ხე-ზე, რომ კარ-გი რამ არ ხდე-ბო-და. მეც წა-ვე-დი, შე-ვე-დი ხიდ-ზე და რას ვხე-დავ, ანუ აღა-რა-ფე-რი აღარ არის სა-ერ-თოდ, მთლი-ა-ნი შოვი წა-ღე-ბუ-ლია, ჩვენ წინ გზა აღარ არის სა-ერ-თოდ, ამ-ხე-ლა მასა მო-დის, ამ-ხე-ლა ხმით. ისე-თი ხმა ჰქონ-და, რომ მარ-ტო ხმა მოკ-ლავ-და ადა-მი-ანს, ალ-ბათ. გა-დავ-წყვი-ტეთ, უკან წავ-სუ-ლი-ყა-ვით, სა-ი-და-ნაც მოვ-დი-ო-დით, ვი-ფიქ-რეთ, რომ იქეთ მა-ინც გა-ვას-წრებ-დით და უკან რომ გა-ვი-ხე-დეთ, და-ვი-ნა-ხეთ, რომ ეს მასა აქეთ გად-მო-ვი-და და უკა-ნა გზაც დაგ-ვი-კე-ტა და სულ მი-ნე-რა-ლუ-რი წყლის ტე-რი-ტო-რი-ა-ზე ჩა-ვი-და, სა-დაც ვი-ყა-ვით ორი წუ-თის წინ ჩა-სუ-ლი, წა-მებ-ში სულ გა-და-ფა-რა, აღა-რა-ფე-რი აღარ იყო სა-ერ-თოდ. ჩვენ დავ-რჩით ხიდ-ზე და გად-მო-ვე-დით მან-ქა-ნე-ბი-დან, გზე-ბი ჩა-ი-კე-ტა, ვერც წინ, ვერც უკან ვერ მივ-დი-ო-დით. ის-მის სას-წა-უ-ლი ხმა, ნგრე-ვის, გა-ვი-ხე-დეთ და მო-დის უშ-ვე-ლე-ბე-ლი მი-წის ტალ-ღა, ძა-ლი-ან სწრა-ფი სიჩ-ქა-რით და მო-დის ჩვენ-კენ და ჩვენ გა-სას-ვლე-ლი არ გვაქვს. სა-ში-ნე-ლი პა-ნი-კა იყო, მთე-ლი ოჯა-ხი იქ ვართ. ამ ერთ მა-სას გა-უძ-ლო ხიდ-მა და მე-ო-რე მასა რომ და-ე-ჯა-ხა, ჩემს სი-ძეს და-ვუ-ძა-ხე, გა-მო-ი-ქე-ცი თო-რემ მაგ ხიდს წა-ი-ღებ-სთქო და ამის და-ძა-ხე-ბა ხი-დი-დან გად-მოს-ვლა ერთი იყო და მე-ო-რე ტალ-ღა და-ე-ჯა-ხა. ეს ხიდი სა-ერ-თოდ მო-წყვი-ტა, ყვე-ლა, ოთხი-ვე მაქ-ნა-ნა იქ რაც იყო, თან ჩა-ი-ტა-ნა. აღ-მოვ-ჩნდით შუა მე-წყერ-ში. ჩემი დის-შვი-ლი შემ-რჩა მე ხელ-ში, პა-ტა-რა მაშო, გა-ვი-ხე-დე და იყო რამ-დე-ნი-მე ხე და მა-შოს ვუ-თხა-რი, იმ ხემ-დე უნდა მი-ვი-დეთ რომ გა-დავ-რჩეთ-მეთ-ქი. მა-შოს შე-ე-შინ-და თა-ვი-დან და მეთ-ქი არა-უ-შავს, ერ-თად უნდა ვი-ყოთ და უნდა მი-ვი-დეთ მეთ-ქი. შე-მო-ვის-ვი მხრებ-ზე და მივ-დი-ვარ და ვერ მივ-დი-ვარ, იმი-ტომ, რომ ძა-ლი-ან ღმად ვარ მი-წა-ში, მუხ-ლებ-ზე ზე-მოთ იყო მიწა. მაგ-რამ რო-გორ-ღაც მივ-დი-ვარ და უნდა მი-ვი-დე ამ ხეს-თან. ზე-მო-დან ისევ ის-მის და-მან-გრე-ვე-ლი ხმა, ავი-ხე-დე და იგი-ვე-ნა-ი-რი ტალ-ღა მო-დის. მა-შოს ჩა-ვე-ხუ-ტე და ზურ-გით დავ-დე-ქი მე-წყერ-თან. ეს მე-წყე-რი დაგ-ვე-ჯა-ხა მაშო აღარ მყავ-და ხელ-ში და ერთი იმას მივ-ხვდი, რომ მეთ-ქი ხელი არ უნდა გა-ვუშ-ვა-თქო. ეს ტალ-ღა მერე ნელ-ნელა გა-ნელ-და, და-ვი-ნა-ხე მაშო ნა-ხევ-რად მი-წა-ში იყო ჩა-სუ-ლი. რო-გორ-ღაც ამო-ვიყ-ვა-ნე და გავ-წმინ-დე თო-რემ ტა-ლა-ხის გამო ძა-ლი-ან მძი-მე იყო, ვე-ღარ ვე-რე-ო-დი. ხოდა, შე-ვაგ-დე ამ ხე-ებ-თან, მეც მი-წა-ში ვარ, ვერ ამოვ-დი-ვარ, ხე-ლებს ვერ ვი-ყე-ნებ იმი-ტომ, რომ სი-მაგ-რე არ-სად არაა, რო-გორ-ღაც წვა-ლე-ბით და ჯა-ხი-რით ამო-ვე-დი და მა-შოს ვე-უბ-ნე-ბი, მე მგო-ნი გა-დავ-რჩით-მეთ-ქი. მერე რომ მივხდით, რომ და-წყნარ-და და საფრ-თხე აღარ იყო, ავე-დით ზედა მხა-რეს, ჩემი ოჯა-ხის და-ნარ-ჩე-ნი წევ-რე-ბიც იქ იყ-ვნენ", - ჰყვე-ბა და-ვით ჯე-ლა-ძე..