ივანიშვილმა გადაწყვიტა, შექმნას იმიჯი, რომ მიდის და არაფერ შუაშია” – ხიდაშელი

მე ვე-ლო-დე-ბი, რომ ვახ-ტანგ გო-მე-ლა-უ-რი იქ-ნე-ბა შემ-დე-გი, რო-მე-ლიც და-ტო-ვებს მი-ნის-ტრის თა-ნამ-დე-ბო-ბას იმი-ტომ, რომ სრუ-ლი-ად ერ-თმნიშ-ვნე-ლო-ვა-ნია სამი ადა-მი-ა-ნი – ლი-ლუ-აშ-ვი-ლი, ღა-რი-ბაშ-ვი-ლი, გო-მე-ლა-უ-რი – არის ცალ-სა-ხად ბი-ძი-ნა ივა-ნიშ-ვი-ლის კად-რი, მისი პო-ლი-ტი-კის უპი-რო-ბო გამ-ტა-რე-ბე-ლი, – ამის შე-სა-ხებ ორ-გა-ნი-ზა-ცია “სა-მო-ქა-ლა-ქო იდე-ის” დამ-ფუძ-ნე-ბელ-მა თინა ხი-და-შელ-მა “პა-ლიტ-რა-ნი-უ-სის” გა-და-ცე-მა “თა-ვი-სუ-ფალ სტუ-დი-ა-ში” გა-ნა-ცხა-და. ხი-და-შე-ლის თქმით, ბი-ძი-ნა ივა-ნიშ-ვი-ლი პო-ლი-ტი-კი-დან გას-ვლის სტრა-ტე-გი-ას ამ-ზა-დებს და ცდი-ლობს, ფორ-მა-ლუ-რი მაჩ-ვე-ნებ-ლე-ბი შექ-მნას იმის საჩ-ვე-ნებ-ლად, რომ მარ-თვი-დან არის გა-სუ-ლი, რათა პა-სუ-ხი არა-ფერ-ზე მო-ე-თხო-ვოს. “გრი-გოლ ლი-ლუ-აშ-ვილ-თან და-კავ-ში-რე-ბით კი-დევ თავს შე-ვი-კა-ვებ-დი ამის თქმის-გან, მაგ-რამ და-ნარ-ჩენს არც მოს-ვლას ეკი-თხე-ბო-და ვინ-მე და არც წას-ვლას, ისი-ნი არა-ნა-ირ გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბებს არ იღე-ბენ. მე დარ-წმუ-ნე-ბუ-ლი ვარ, რომ ლი-ლუ-აშ-ვილ-მა მი-ი-ღო ეს გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა წას-ვლის შე-სა-ხებ. რა თქმა უნდა, ბი-ძი-ნა ივა-ნიშ-ვი-ლის თან-ხმო-ბა რომ არ ჰქო-ნო-და, ის ვერ-სად ვერ წა-ვი-დო-და, მაგ-რამ ის, რომ მან გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა თა-ვად მი-ი-ღო, ამა-ში ეჭვი არ მე-პა-რე-ბა. ყვე-ლა სხვა და-ნარ-ჩენს არც მა-ნამ-დე, არც ამ დროს და არც ამის შემ-დეგ, არას-დროს არ ექ-ნე-ბათ პო-ლი-ტი-კა-ში რა-ი-მე თა-ვი-სუ-ფა-ლი გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბე-ბის მი-ღე-ბი-სა და მა-ნევ-რი-რე-ბის გა-კე-თე-ბის შე-საძ-ლებ-ლო-ბა, მათ რა-საც უბ-რძა-ნებს პატ-რო-ნი, ყო-ველ-თვის ისე მო-იქ-ცე-ვი-ან. არა-ვინ არ სუს-ტდე-ბა “ქარ-თულ ოც-ნე-ბა-ში” იმით, რომ ირაკ-ლი ღა-რი-ბაშ-ვი-ლი წა-ვი-და. მე ვე-ლო-დე-ბი, რომ ვახ-ტანგ გო-მე-ლა-უ-რი იქ-ნე-ბა შემ-დე-გი, რო-მე-ლიც და-ტო-ვებს მი-ნის-ტრის თა-ნამ-დე-ბო-ბას იმი-ტომ, რომ სრუ-ლი-ად ერ-თმნიშ-ვნე-ლო-ვა-ნია ეს სამი ადა-მი-ა-ნი – ლი-ლუ-აშ-ვი-ლი, ღა-რი-ბაშ-ვი-ლი, გო-მე-ლა-უ-რი არის ცალ-სა-ხად ბი-ძი-ნა ივა-ნიშ-ვი-ლის კად-რი, მისი პო-ლი-ტი-კის უპი-რო-ბო, უსი-ტყვო გამ-ტა-რე-ბე-ლი. ესე-ნი ის ადა-მი-ა-ნე-ბი იყ-ვნენ, რო-მელ-თან ერ-თა-დაც და-ი-წყო ბი-ძი-ნა ივა-ნიშ-ვილ-მა პო-ლი-ტი-კუ-რი ცხოვ-რე-ბა. დღეს, რო-გორც ჩანს, მან გა-და-წყვი-ტა, შექ-მნას იმი-ჯი, რომ მი-დის, რომ ის არა-ფერ შუ-ა-შია, რომ ირაკ-ლი კო-ბა-ხი-ძეს გა-და-ა-ბა-რა სრუ-ლად მარ-თვა, რომ ყველ-გან კო-ბა-ხი-ძის მე-გობ-რე-ბი ინიშ-ნე-ბი-ან, სუს-ის ჩათ-ვლით. ცოტა ხნის წინ ვინ-მეს-თვის შე-იძ-ლე-ბა წარ-მო-უდ-გე-ნე-ლი ყო-ფი-ლი-ყო, რომ სუს-ს ასე დათ-მობ-და ივა-ნიშ-ვი-ლი, მაგ-რამ ზუს-ტად ამა-შია საქ-მე, გან-სა-კუთ-რე-ბით ამე-რი-კე-ლე-ბის და-სა-ნა-ხად, მან და-ი-კა-ვა ეს პოზა – ის ერ-თგვა-რად გას-ვლის სტრა-ტე-გი-ას ამ-ზა-დებს. ჩემი ხედ-ვით, ეს კო-ბა-ხი-ძის გაძ-ლი-ე-რე-ბა კი არ არის, ეს არის ივა-ნიშ-ვი-ლის სტრა-ტე-გი-უ-ლი გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა, რომ ფორ-მა-ლუ-რი მაჩ-ვე-ნებ-ლე-ბი შექ-მნას სრულ-ფა-სოვ-ნად იმის საჩ-ვე-ნებ-ლად, რომ ის არა-ფერ შუ-ა-შია, გა-ვი-და მარ-თვი-დან და მას პა-სუ-ხი არ უნდა მო-ე-თხო-ვოს”, – გა-ნა-ცხა-და თინა ხი-და-შელ-მა. ხი-და-შე-ლი ასე-ვე სო-ხუ-მის აე-რო-პორ-ტი-დან რუ-სეთ-ში ფრე-ნებს გა-მო-ეხ-მა-უ-რა და გა-ნა-ცხა-და, რომ სა-ქარ-თვე-ლოს ამ აქ-ტის სა-პირ-წო-ნე გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბა უკვე უნდა ჰქონ-დეს მი-ღე-ბუ-ლი, რაც სა-ქარ-თვე-ლოს აე-რო-პორ-ტებ-ში რუ-სეთ-თან პირ-და-პი-რი ფრე-ნე-ბის გა-უქ-მე-ბას გუ-ლის-ხმობს. “ტექ-ნი-კუ-რა-დაც კი, ოდ-ნავ სა-კუ-თა-რი თა-ვის პა-ტი-ვის-ცე-მა რომ ჰქონ-დეს “ქარ-თულ ოც-ნე-ბას” ამ ფონ-ზე და ამ მოვ-ლე-ნის კვა-ლო-ბა-ზე, ყვე-ლა პირ-და-პი-რი რე-ი-სი დღეს-ვე გა-უქ-მე-ბუ-ლი უნდა იყოს თბი-ლი-სის აე-რო-პორ-ტში, ისე-ვე, რო-გორც, არ ვიცი, ქუ-თა-ის-ში და ბა-თუმ-შიც ალ-ბათ, დაფ-რი-ნა-ვენ რუ-სე-ბი პირ-და-პირ, მაგ-რამ, ნუ, გა-სა-გე-ბია, რომ არც სა-ხელ-მწი-ფო-ებ-რი-ვი თავ-მოყ-ვა-რე-ო-ბა აქვთ მათ და არც არა-ფე-რი, მათ-თვის მთა-ვა-რი არის, რომ მათი კლა-ნის წევ-რებ-მა ფული აკე-თონ და, რო-გორც ჩანს, ამ ქარ-თულ-რუ-სულ ურ-თი-ერ-თო-ბებ-ში ყვე-ლა-ზე უფრო დიდ ფულს აკე-თე-ბენ, ამი-ტომ აქვთ მა-ღა-ლი ხა-რის-ხის ტო-ლე-რან-ტო-ბა მსგავ-სი ტი-პის მოვ-ლე-ნე-ბის მი-მართ. ნე-ბის-მი-ე-რი, სა-კუ-თა-რი თა-ვის პა-ტი-ვის-მცე-მე-ლი ხე-ლი-სუფ-ლე-ბა აუ-ცი-ლებ-ლად მი-ი-ღებ-და სა-პირ-წო-ნე ზო-მებ-სა და გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბებს და ამას მარ-ტივ ენა-ზე ჰქვია იმ პირ-და-პი-რი რე-ი-სე-ბის გა-უქ-მე-ბა და აკ-რძალ-ვა, რომ-ლე-ბიც დღეს რუ-სე-თი-დან სა-ქარ-თვე-ლო-ში მი-ნი-მუმ აე-რო-პორ-ტში გვაქვს. ქვე-ყა-ნას რომ ჰყავ-დეს პრე-მი-ერ-მი-ნის-ტრი (უბ-რა-ლოდ არ გვყავს, “ქარ-თუ-ლი ოც-ნე-ბის” თვით-მარ-ქვია ადა-მი-ა-ნი გვყავს და თა-ვის-თავს პრე-მი-ერ-მი-ნისტრს ეძა-ხის), მას უკვე აქტი გა-მო-ცე-მუ-ლი ექ-ნე-ბო-და პირ-და-პი-რი ფრე-ნე-ბის შე-ჩე-რე-ბის შე-სა-ხებ – ეს არის ერ-თა-დერ-თი ადეკ-ვა-ტუ-რი ზომა ასეთ დროს და მერე გა-ა-კე-თონ რუ-სებ-მა არ-ჩე-ვა-ნი, რა ურ-ჩევ-ნი-ათ მათ მო-ქა-ლა-ქე-ებს – სო-ხუმ-ში იფ-რი-ნოს შვიდ-მა კაც-მა, თუ შვი-დი ათას-მა სა-ქარ-თვე-ლოს და-ნარ-ჩე-ნი აე-რო-პორ-ტე-ბი გა-მო-ი-ყე-ნონ იმ მიზ-ნე-ბის-თვის, რის-თვი-საც იყე-ნე-ბენ. სრუ-ლი კა-ტას-ტრო-ფაა, რაც ხდე-ბა ჩვენს აე-რო-პორ-ტებ-ში რუ-სულ ავი-ა-კომ-პა-ნი-ებ-თან და-კავ-ში-რე-ბით”, – გა-ნა-ცხა-და ხი-და-შელ-მა.