“მშობლებთან მიიჩქაროდი და ვიღაც მთვრალი დაგეჯახა” _ ავარიას ოზურგეთელი ბიჭი ემსხვერპლა

ავა-რი-ას ოზურ-გე-თე-ლი ახალ-გაზ-რდა, 20 წლის გი-ორ-გი კა-პა-ნა-ძე ემსხვერ-პლა. ავ-ტო-საგ-ზაო შემ-თხვე-ვა ორი კვი-რის წინ მოხ-და და ამ დრო-ის გან-მავ-ლო-ბა-ში გი-ორ-გი კლი-ნი-კა-ში მძი-მე და-ზი-ა-ნე-ბე-ბით მკურ-ნა-ლობ-და, თუმ-ცა სამ-წუ-ხა-როდ, მისი გა-დარ-ჩე-ნა ვერ მოხერხდა. გი-ორ-გი კა-პა-ნა-ძის შე-სა-ხებ სო-ცი-ა-ლურ ქსელ-ში სამ-ხედ-რო ფო-ტოგ-რა-ფი ზა-ი-რა მი-ქა-ტა-ძე წერს. "მე-ცხრე კლა-სი რომ და-ამ-თავ-რე, და რო-გორც წარ-ჩი-ნე-ბულ მოს-წავ-ლეს, ლეპ-ტო-პი გა-ჩუ-ქეს, თავ-დახ-რი-ლი უს-მენ-დი შენს მა-მი-კოს, შენს წარ-მა-ტე-ბა-ზე რომ გვე-ლა-პა-რა-კე-ბო-და. ჩვე-ნი სამ-სა-ხუ-რის კა-ლენ-დრის-თვის ნა-ხა-ტი მოგ-ვი-ტა-ნე - ჯა-რის-კა-ცი გმი-რის მე-მო-რი-ალ-თან. მა-მა-შე-ნის შვი-ლი და-სა-ხა-ტად სხვა თე-მას ვერც აირ-ჩევ-დი. მა-შინ 15 წლის იყა-ვი. თვალს და ხელს შუა გა-ი-ზარ-დე, თვალს ვე-ღარ გაწ-ვდენ-დით. სტუ-დენ-ტი გახ-დი, ოზურ-გე-თი-დან თბი-ლის-ში გად-მოხ-ვე-დი. გული სულ მშობ-ლი-უ-რი კუ-თხის-კენ მი-გი-წევ-და. ახ-ლაც მშობ-ლებ-თან მი-იჩ-ქა-რო-დი. რას იფიქ-რებ-დი, შენ-თვის, ქუ-ჩა-ში მდგარს, ვი-ღაც გა-თხლე-ში-ლი თუ შე-მო-გას-კდე-ბო-და. ორი კვი-რა იბ-რძო-ლე, გიო. ჯო-ჯო-ხე-თუ-რი ორი კვი-რა გა-მოგ-ვა-ტა-რე. ექი-მე-ბი-დან მო-სუ-ლებს თვა-ლებ-ში შე-მოგ-ვცი-ცი-ნებ-დნენ ნანა და თე-მუ-რი. რა გვეთ-ქვა, რო-გორ გვეთ-ქვა, რო-გორ შეგ-ვერ-ბი-ლე-ბი-ნა მათი ნათ-ქვა-მი, თა-ნაც თავ-საც რომ მოვ-რე-ო-დით... დიდი წნე-ხი გა-მო-ვი-ა-რეთ, შვი-ლო, და ვკვდე-ბი, ახლა, აგერ და შო-რი-დან დაგ-ტი-რი. ჩემო უჭ-კვი-ა-ნე-სო ბიჭო, რო-გორ გვე-ი-მე-დე-ბო-დი შენი მა-მი-კოს მე-გობ-რებს და თა-ნა-მებ-რძო-ლებს. ბო-ლოს ჯა-ბას დაკ-რძალ-ვა-ზე ვი-ყა-ვით ერ-თად. მი-უ-სამ-ძიმ-რე არ-ჩილ ხო-ფე-რია აჩი-კოს, მა-მა-შე-ნის თა-ნა-მებ-რძოლს. რამ-დე-ნი-მე თვე და შენც წახ-ვე-დი. ნე-ტავ, პა-ტა-რა ბრა-ლი მა-ინც მი-გი-ძღვო-დეს შენს სიკ-ვდილ-ში. ალ-ბათ, აზ-რზე მოს-ვლაც ვერ მო-ას-წა-რი, სა-ი-დან შე-მო-ვარ-და შენი ცოდ-ვის დამ-დე-ბი. სიმ-თვრა-ლის გამო გაგ-წი-რა. სი-მა-ძღრის გამო გა-გი-მე-ტა. შენ თვი-თონ კი მთე-ლი დღის მში-ე-რი ყო-ფილ-ხარ თურ-მე. ლუკ-მის ჭა-მაც ვერ მო-ას-წა-რი. გვიყ-ვარ-ხარ, გიო. ძა-ლი-ან გვიყ-ვარ-ხარ, ჩვე-ნო მო-უს-ვე-ნა-რო ბიჭო. ჩქა-რია, ჩქა-რიო, ხში-რად მო-მის-მე-ნია შე-ნე-ბის-გან. ამ ქვეყ-ნი-დან გას-ვლაც გეჩ-ქა-რე-ბო-და" ალ-ბათ. 20 წელი, სი-ცო-ცხლის მხო-ლოდ 20 წელი და უთ-ვა-ლა-ვი - მა-რა-დი-სო-ბა-ში. პი-რა-დად მე, სიკ-ვდი-ლის არ მჯე-რა, მაგ-რამ, მო-ნატ-რე-ბაც ხომ არ-სე-ბობს, შვი-ლო. რო-გორ გა-უძ-ლოს დე-და-შენ-მა აწი გა-სავ-ლელ უშე-ნო, ბნელ დღე-ებ-სა და წლებს..." - წერს მი-ქა-ტა-ძე.