“კოვიდმა მოკლა მამა, ნახევარი საათის შემდეგ კი დედა, ვერ ავუხსენი, რომ აცრა იყო გადარჩენა”

"ფე-ის-ბუ-ქის" მომ-ხმა-რე-ბე-ლი მა-რი-ამ მეტ-რე-ვე-ლი ქვე-ყა-ნა-ში არ-სე-ბულ მძი-მე ეპიდ-ვი-თა-რე-ბას ეხ-მა-უ-რე-ბა და წერს: "76 გარ-დაც-ვლი-ლი, 78 გარ-დაც-ვლი-ლი, 80 გარ-დაც-ვლი-ლი, რა-მეს გე-უბ-ნე-ბათ ეს რი-ცხვე-ბი? 64 დღის წინ, ჩემი ორი-ვე მშო-ბე-ლი, უძ-ვირ-ფა-სე-სი დედა და მამა ერ-თად მი-ვა-ბა-რე მი-წას, თან ჩემი გული და სული გა-ვა-ტა-ნე... ეს ორი ადა-მი-ა-ნი, რო-მე-ლიც ჩემი მთე-ლი სამ-ყა-რო იყო, მა-შინ-დე-ლი სტა-ტის-ტი-კის ნა-წი-ლად მი-ით-ვა-ლა და უბ-რა-ლოდ და-ი-წე-რა რომ იმ დღეს 82 ადა-მი-ა-ნი გარ-და-იც-ვა-ლა კო-ვიდ19-ით. რო-გორც წესი, ცხოვ-რე-ბა კვლავ ჩვე-ულ რიტ-მში გაგ-რძელ-და, მაგ-რამ ჩემ-თვის დრო გა-ჩერ-და, ყვე-ლა-ფე-რი გა-ი-ყი-ნა და სი-ცო-ცხლე გა-უ-ფე-რულ-და... მე ერთ დღეს დავ-კარ-გე ოჯა-ხი, დედ-მა-მას ვერც კი გა-მო-ვემ-შვი-დო-ბე, ვერ ჩა-ვე-ხუ-ტე, ვერ ვუ-თხა-რი რომ ყვე-ლა-ფე-რი კარ-გად უნდა ყო-ფი-ლი-ყო და უნდა ებ-რძო-ლათ, იმი-ტომ რომ ამის უფ-ლე-ბა არა-ვინ მომ-ცა... ჩემი ტრა-გე-დია ბევ-რის-თვის ზღა-პა-რია... და-უ-ჯე-რე-ბე-ლი, გა-მო-გო-ნი-ლი ამ-ბა-ვი... დიახ, ზღა-პა-რია, მაგ-რამ არა ისე-თი, რო-გორ-საც ბავ-შვო-ბა-ში გვი-კი-თხავ-დნენ, ჩემი გა-უ-გო-ნა-რი უბე-დუ-რე-ბით დას-რულ-და და ყო-ვე-ლი წუთი იმ ცხოვ-რე-ბი-სა, რო-მე-ლიც ჩემ და-უ-კი-თხა-ვად გაგ-რძელ-და, და-უს-რუ-ლე-ბელ ჯო-ჯო-ხეთს გავს, რად-გან მე ვე-რა-ფე-რი და-მე-მარ-თე-ბო-და მე-ტად მტკივ-ნე-უ-ლი... ჩვენ ვმსჯე-ლობთ უნდა ავიც-რათ თუ არა, ვერ გა-დაგ-ვი-წყვე-ტია პირ-ბა-დე უნდა გვე-კე-თოს თუ არა, ვკი-ცხავთ მას, ვინც სიკ-ვდილს აცრა ამ-ჯო-ბი-ნა, ვლან-ძღავთ იმას, ვინც ჩვენს შე-ხე-დუ-ლე-ბას ვერ მო-ერ-გო, იმა-საც ვინც, რა-მით შეგვზღუ-და... ამა-სო-ბა-ში კი ჩემ-ნა-ირ, უბ-რა-ლო ადა-მი-ა-ნებს ცხოვ-რე-ბა თავ-ზე ჩა-მო-ექ-ცათ და იმ სტა-ტის-ტი-კის მიღ-მა გა-ნუ-ზო-მე-ლი ტკი-ვი-ლით აგ-რძე-ლე-ბენ, ან კი-დევ ვერ... ეს ვირუ-სი გა-ნა-ჩე-ნია, ამ ვირუსს მო-აქვს სიკ-ვდი-ლი, კო-ვი-დი კლავს! კო-ვიდ-მა მოკ-ლა ჩემი 65 წლის მამა, ნა-ხე-ვა-რი სა-ა-თის შემ-დეგ კი ჩემი 61 წლის დედა... მა-შინ და-ვობ-ლდი, როცა ყვე-ლა-ზე მე-ტად შემ-წევ-და უნა-რი ჩემი მშობ-ლე-ბის-თვის ბედ-ნი-ე-რი სი-ბე-რე მე-ჩუ-ქე-ბი-ნა... ვინც კი მიც-ნობთ, ასე თუ ისე ყვე-ლამ იცო-დით რომ მშობ-ლე-ბი ჩემ-თვის იყ-ვნენ მთე-ლი ჩემი სამ-ყა-რო, მათ-თვის ვცხოვ-რობ-დი, ბევ-რი სხვა-დას-ხვა მი-ზე-ზის გამო... ვერ მო-ას-წრეს და-ბე-რე-ბა... ვერ ავუხ-სე-ნი, რომ აცრა იყო უბ-რა-ლოდ გა-დარ-ჩე-ნა, გა-ურ-კვე-ვე-ლი, მაგ-რამ გა-დარ-ჩე-ნა... ბოლო დროა უმე-ტე-სად ჩუ-მად ვარ, ვცდი-ლობ ცხოვ-რე-ბას-თან ვა-დაპ-ტირ-დე, თა-ვი-დან ვსწავ-ლობ სი-ა-რულს, მაგ-რამ ვერ ვი-კა-ვებ თავს, რომ არ ვთქვა, არ გი-თხრათ, რომ ეს ვირუ-სი კლავს! 9 სექ-ტემ-ბერს მეც მოვ-კვდი, დღემ-დე ასეა და ასე იქ-ნე-ბა სულ, რად-გან ჩემი არ-სე-ბო-ბის ეს გან-საც-დე-ლი სა-მუ-და-მოა, გა-მო-უს-წო-რე-ბე-ლი და სა-ზა-რე-ლი... დი-ლით გაღ-ვი-ძე-ბა არ მი-ხა-რია, და-ღა-მე-ბას ვე-ლო-დე-ბი, რომ დრო მალე გა-ვი-დეს... ის მო-მა-ვა-ლი დღე-ე-ბი, რო-მე-ლიც არ ვიცი რამ-დე-ნი იქ-ნე-ბა, ტკი-ვილს მგვრის... ვე-რა-ფერს ვა-ხერ-ხებ... დავ-დი-ვარ ასე უსუ-ლოდ და მე-ქა-ნი-კუ-რად ვი-ღი-მი.. ისიც კი არ ვიცი სად-მე, ოდეს-მე დედ-მა-მას-თან ჩა-ხუ-ტე-ბას თუ შევ-ძლებ... ოდეს-მე ისევ თუ გა-მი-ხარ-დე-ბა მზის ამოს-ვლა..."