“გამათრიეს მიწაზე, ჩამარტყეს კისერში, მათრიეს თმებით” _ სააკაშვილი გლდანის საავადმყოფოში გადაყვანაზე

"ცი-ხის წარ-მო-მად-გე-ნელ-მა მი-თხრა, "აჰა, ჩიტო, ხო ჩა-გიგ-დეთ ხელ-ში", გი-ნე-ბაც მო-ა-ყო-ლა... გა-მათ-რი-ეს მი-წა-ზე, ჩა-მარ-ტყეს კი-სერ-ში, მათ-რი-ეს თმე-ბით" - წერს ექ-სპრე-ზი-დენ-ტი მი-ხე-ილ სა-ა-კაშ-ვი-ლი წე-რილ-ში გლ-და-ნის მე-18 სამ-კურ-ნა-ლო და-წე-სე-ბუ-ლე-ბი-დან. წე-რილს მე-სა-მე პრე-ზი-დენ-ტის უფ-ლე-ბა-დამ-ცვე-ლი, ნიკა გვა-რა-მია ასა-ჯა-რო-ებს. "მე აქ გად-მო-მიყ-ვა-ნეს მო-ტყუ-ე-ბით მას შემ-დეგ, რაც გა-მო-მი-ცხა-დეს, რომ ქა-ლა-ქის რე-გუ-ლა-რულ კლი-ნი-კა-ში მივ-ყავ-დი და გა-მი-უქ-მეს შეხ-ვედ-რა ექი-მებ-თან და პა-ე-მა-ნი დე-და-ჩემ-თან და ჩემს შვი-ლებ-თან. რო-დე-საც მი-მიყ-ვა-ნეს კრი-მი-ნა-ლე-ბის კორ-პუს-თან, რო-მელ-თაც ატე-ხეს დიდი ჟრი-ა-მუ-ლი და არ შე-წყვე-ტი-ლა ეს ჟრი-ა-მუ-ლი ამ წუ-თამ-დე, ცი-ხის ერთ-ერ-თმა წარ-მო-მად-გე-ნელ-მა, რო-გორც ჩანს, ხელ-მძღვა-ნელ-მა მუ-შაკ-მა გა-მო-მი-ცხა-და, "აჰა, ჩიტო, ხომ ჩა-გიგდ-გეთ ხელ-ში?!“ და გი-ნე-ბაც მო-ა-ყო-ლა. მე მო-ვი-თხო-ვე მისი სა-ხე-ლი და გვა-რი, თუმ-ცა, უარი მი-თხრეს თქმა-ზე. შემ-დეგ გაფრ-თხი-ლე-ბის გა-რე-შე და-ი-წყეს ჩემი გად-მოთ-რე-ვა თა-ნამ-შრომ-ლებ-მა, მი-უ-ხე-და-ვად ჩემი კა-ტე-გო-რი-უ-ლი უა-რი-სა, გად-მო-მათ-რი-ეს მან-ქა-ნი-დან, კრი-მი-ნა-ლე-ბის გი-ნე-ბის ქვეშ, გა-მათ-რი-ეს მი-წა-ზე და რამ-დენ-ჯერ-მე ჩა-მარ-ტყეს კი-სერ-ში, მით-რი-ეს თმე-ბით და რა თქმა უნდა, ამ დროს გა-ვუ-წიე წი-ნა-აღ-მდე-გო-ბა ისე-ვე, რო-გორც პა-ლა-ტა-ში, სა-დაც რა-ღაც გარ-კვე-უ-ლი შე-სა-ხე-და-ო-ბის მედ-პერ-სო-ნა-ლი მო-მი-ახ-ლოვ-და და ამ დროს მარ-თლაც ანა-ლი-ზა-ტორს გავ-კა-რი ხელი, იმი-ტომ, რომ რა-ღაც ნემ-სის გა-კე-თე-ბა და-ი-წყეს ჩემი ნე-ბარ-თვის გა-რე-შე, ჩემი რე-აქ-ცია იყო გა-მოწ-ვე-უ-ლი მთე-ლი ამ ძა-ლა-დო-ბის და შე-უ-არ-ცხყო-ფის შემ-დეგ, აღელ-ვე-ბით, ყვე-ლა იქ-ცე-ო-და რო-გორც ნამ-დი-ლი კრი-მი-ნა-ლი, ჩემს სა-კან-ში მუდ-მი-ვად ის-მის კრი-მი-ნა-ლე-ბის შე-ძა-ხი-ლის ხმა. ვა-ცხა-დებ ყვე-ლა-ნა-ირ სა-მე-დი-ცი-ნო ჩა-რე-ვა-ზე უარს, სა-მე-დი-ცი-ნო პერ-სო-ნალ-თან არ ვთა-ნამ-შრომ-ლობ, შევ-ხვდე-ბი მხო-ლოდ ჩემს პი-რად ექიმს. აქ ჩემი გად-მოყ-ვა-ნის მი-ზა-ნი ერ-თმნიშ-ვნე-ლოვ-ნად არის ჩემი ფი-ზი-კუ-რი გა-ნად-გუ-რე-ბა პუ-ტი-ნის დაკ-ვე-თით. მინ-და, არ მივ-ცეთ არა-ნა-ი-რი პრო-ვო-კა-ცი-ის შე-საძ-ლებ-ლო-ბა. მე ვალ-დე-ბუ-ლი ვი-ყა-ვი გა-მე-წია ფი-ზი-კუ-რი წი-ნა-აღ-მდე-გო-ბა ძა-ლა-დო-ბის-თვის, მაგ-რამ მე აქ მარ-ტო ვი-ყა-ვი, ხოლო თქვენ გარე ხართ უამ-რა-ვი და შე-სა-ბა-მი-სად, ვე-რა-ვინ და-გა-მარ-ცხებთ. მშვი-დო-ბი-ა-ნი მაგ-რამ ძა-ლი-ან მტკი-ცე პრო-ტეს-ტის პი-რო-ბებ-ში. კი-დევ ერთხელ, არ წა-მო-ვე-გოთ მათ პრო-ვო-კა-ცი-ებს. ჩვე-ნი ერ-თი-ა-ნო-ბით, მშვი-დო-ბი-ა-ნო-ბით გა-და-ვარ-ჩი-ნოთ ჩვე-ნი ქვე-ყა-ნა, რო-მე-ლიც ბან-დი-ტებს ჩა-უ-ა-ვარ-დათ ხელ-ში და და-ღუპ-ვის პი-რა-საა. მინ-და ხე-ლახ-ლა ვთხო-ვო ემიგ-რა-ცი-ას, ახლა არის მო-მენ-ტი, აჩუ-ქოთ სა-ქარ-თვე-ლოს თუნ-დაც ერთი ან რამ-დე-ნი-მე დღე და ბო-ლომ-დე მი-ვიყ-ვა-ნოთ საქ-მე. ძა-ლი-ან დიდი იმე-დი მაქვს თი-თო-ე-უ-ლი თქვენ-გა-ნის, არ შეგ-ვე-შინ-დეს მათი, ჩვენ ბე-რად მეტ-ნი ვართ და რაც მთა-ვა-რია, მარ-თა-ლი ვართ, ჩვე-ნი ქვე-ყა-ნა, ჩვე-ნი ოჯა-ხი, ჩვე-ნი სამ-შობ-ლო გვაქვს გა-და-სარ-ჩე-ნი. პს. მი-მარ-თვა ნიკა მე-ლი-ას: ვი-ზი-ა-რებ და სრუ-ლი-ად მხარს ვუ-ჭერ ნიკა შენს გა-და-წყვე-ტი-ლე-ბას გლ-და-ნის ცი-ხეს-თან წა-მოს-ვლა-ზე უა-რის შე-სა-ხებ. აქ მზა-დე-დე-ბო-და და ახ-ლაც მზად-დე-ბა პრვო-კა-ცია რაც მინ-ზად ისა-ხავს ჩვე-ნი მშვი-დო-ბი-ა-ნი პრო-ტეს-ტის ჩაშ-ლას ყო-ჩაღ ამის-თვის“, - აღ-ნიშ-ნავს მი-ხე-ილ სა-ა-კაშ-ვი-ლი წე-რილ-ში, რო-მე-ლიც სა-ზო-გა-დო-ე-ბას ნიკა გვა-რა-მი-ამ გაასაჯაროვა.